De twintig beste films van 2010

De sneeuw ligt al weken op de daken, de eerste Sinterklaashorrorfilm is weer uit de bioscopen verdwenen, het kerstmaal is verteerd en langzaam aan begin je zin te krijgen in oliebollen, champagne en vuurwerk. Er kan dus meer één conclusie zijn: de tijd van de eindejaarslijstjes is weer aangebroken.

En wie de beste films van dit jaar op een rijtje wil zetten, moet vol aan de bak. Want zoals eigenlijk elk jaar, leverde ook 2010 weer behoorlijk wat moois. Er waren goede blockbusters (Toy Story 3, Kick-Ass, Iron Man 2, The Social Network, Inception), verrassend sterke kleine films (Ajami, Four Lions, The Messenger, Winter's Bone) en er was ook weer de inmiddels verplichte kleinschalige sciencefictionfilm die het zonder veel bombarie tot één van de beste films van het jaar wist te schoppen (vorig jaar Moon, dit jaar Mr. Nobody).
Lees verder...

Filmjaar 2010

Een filmjaaroverzicht op de Recensent waaraan verschillende filmrecensenten (waaronder ikzelf) meewerkten. Lees hier wat de meest onder- en meest overschatte film van 2010 was, welke film compleet onterecht geen bioscooprelease kreeg en of we al die 3D-films inmiddels niet hartstikke zat zijn. Inclusief korte vooruitblik op filmjaar 2011.
Lees verder...

Mooie films op groeiend festival (Leids Filmfestival 2010)

Het Leids filmfestival (LFF) blijft doorgroeien. Tijdens de vijfde jaargang – het eerste lustrum – werden de vorige bezoekrecords weer verbroken en ook internationaal begint het LFF langzamerhand een bescheiden rol van betekenis te spelen. Zo was dit jaar een aantal buitenlandse scriptschrijvers, regisseurs en acteurs van de festivalfilms in Leiden om met publiek en pers te spreken en stonden ook journalisten van buiten Nederland op de perslijst.

Naast veranderingen, bleef echter gelukkig vooral ook heel veel hetzelfde. Het LFF is ondanks de groei nog altijd een gemoedelijk festival met een toegankelijk ons-kent-ons sfeertje. Leiden, met haar populatie studenten en net-afgestudeerden, blijft dan ook een ideale plaats voor een dergelijk evenement. Iets waar de organisatoren met hun middagen waar studenten korting kregen op festivalfilms overigens maar met matig succes op probeerden in te spelen - vermoedelijk omdat die doelgroep al volop in de zaal zat bij de rest van het festival en de tijden niet heel ideaal waren.
Lees verder (deel 1)...
Lees verder (deel 2)...

De knop van één miljoen

Richard Kelly's The Box was aan de Amerikaanse boxoffice hetzelfde karige lot beschoren als voorgangers Donnie Darko en Southland Tales. Ondanks een veel toegankelijkere premisse, wist ook deze film weer weinig bezoekers naar de bioscoop te trekken. De reden laat zich samenvatten in de reactie van twee (tikkeltje domme) actiefilmliefhebbers op de trailer in de zaal bij een ándere film: "wat een vage film; die hoef ik niet te zien".

Ondanks het monetaire falen van Kelly's debuutfilm Donnie Darko, verwierf de regisseur toch al snel wereldwijde cultfaam. Zijn vreemde film over tijdsparadoxen en een levensgroot konijn werd een hit op DVD en wordt door velen inmiddels (terecht) gezien als één van de beste films van het vorige decennium. Het is dan ook jammer dat het na dat succes voor Kelly snel bergafwaarts ging. Zijn 'Director's Cut' van Darko werd door vele liefhebbers - zo ook door deze recensent - gezien als minderwaardig aan het sfeervollere, meer ambigue origineel. En zijn tweede film, Southland Tales, ging onaf in première op het filmfestival van Cannes, alwaar de vroege edit, inclusief ontbrekende special effects en met een bilverlammende speelduur van 160 minuten, door de aanwezige filmliefhebbers en critici vakkundig weggehoond werd. Natuurlijk was de ingekorte, definitieve bioscooprelease een stuk beter, maar toen was de schade al geleden: filmcritici stonden in de rij om de film af te doen met woorden als 'verwarrend', 'pretentieus' en 'saai' en ook filmbezoekers lieten de film massaal links liggen.
Lees verder...

De Twintig Beste Films Van 2009

Het filmjaar 2009 zit er weer op. En dus is het tijd voor de verplichte terugblik, inclusief lijstje met "beste films". Natuurlijk is zo'n lijst een inherent subjectief geval. Over smaak valt tenslotte niet te twisten (een meer onwaar spreekwoord bestaat overigens niet; want iedereen twist, continu, elke dag, over smaak) en smaak in films is daarop geen uitzondering. Bovendien is het lastig films met een breed scala aan onderwerpen, genres en bedoelingen naar tevredenheid te rangschikken. Eindigt een comedy-met-politiek-engagement als In The Loop boven of onder het rustige, indrukwekkende drama Goodbye Solo? De eerste kent een waanzinnig goed script; de tweede weet diep te raken. En eindigt de uitstekend geslaagde crowd-pleaser Slumdog Milionaire boven of onder de kleine, verrassend sterke en overtuigende tragikomedie The Visitor?

En dan zijn er nog de films met délen die steengoed zijn. Moet het prachtige, indrukwekkende begin van Pixar's Up – dat hordes mensen moeiteloos tot tranen wist te roeren – reden genoeg zijn om de film regelrecht de top 10 in te lanceren? Of laten we de minder briljante – maar nog steeds niet slechte – rest, waarin de film verwerd tot 'gewoon weer' een Pixaranimatie (inclusief verplichte schattige beestjes), ook meewegen? Moet de geslaagde, opzwepende herintroductie van Star Trek – met de wellicht sterkste eerste tien minuten die ik in 2009 zag – de film tot grote hoogtes katapulteren, of laten we de gapende plotgaten in de tweede helft van de film winnen van de vele iconische momenten die het script er in twee kort lijkende uren weet uit te persen?
Lees verder...

Filmjaaroverzicht 2009

Een filmjaaroverzicht op de Recensent waaraan verschillende filmrecensenten (waaronder ikzelf) meewerkten. Lees hier wat de beste, meest onderschatte en meest overschatte films van 2009 waren, welke nieuwe trends en hypes in het afgelopen filmjaar te ontdekken zijn en wat de niet te missen films zullen zijn in 2010.
Lees verder...

Leids Filmfestival deel 6: Hoogtepunten en awards

Nu het Leids Filmfestival alweer een tijdje voorbij is en u de afgelopen drie weken in de hier gepubliceerde delen heeft kunnen lezen welke films uit het programma de moeite van het kijken waard waren, wordt het tijd om de som op te maken.
Lees verder...

Oude meuk

Naast films die nog in de bioscoop moesten verschijnen, was er dit jaar op het Leids Filmfestival ook volop aandacht voor oudere films. Van klassiekers als The Good, The Bad and The Ugly en Tokyo Story tot animéjuweeltjes als Grave of the Fireflies: er was voor de filmliefhebber die niet per se het nieuwste van het nieuwste wilde bekijken zeker voldoende te beleven. Ook de Recensent liet zich verleiden tot het bezoeken van de betere 'oude meuk'. Met hitchcockklassieker The 39 Steps uit 1935 en het relatief recente Japanse fenomeen Memories of Matsuko uit 2006, hadden we het slechter kunnen treffen.
Lees verder...

Political fix

Het komt slechts weinig voor in de wereld van de speelfilm: aandacht voor het politieke bedrijf. Natuurlijk zijn er genoeg films met politieke implicaties, maar afgezien van een aantal mooie uitzonderingen (The American President – politiek verpakt als romcom, Primary Colors (uit 1988 alweer) of een kwalitatief hoogstaande televisiefilm als Recount), blijkt het lastig om het inherent vluchtige politieke spel op een goede manier in een tijdloos verhaal om te zetten.

En dat terwijl politiek over het algemeen wel degelijk voldoende elementen heeft om het aantrekkelijk te maken voor filmmakers: politiek kent grote belangen, heftige emoties, strijdende partijen, listige plannen én een grote sociale relevantie. Zo bekeken is het dan ook gek dat er niet veel méér films uitkomen met de politiek als onderwerp. De scriptschrijvers voor In The Loop lijken die potentie in te hebben gezien. Zij pakken het onderwerp op en gebruiken het als basisframe voor een tijdloos verhaal vol intriges.
Lees verder...

Goddeloze zondag - verfrissend atheïsme op de Dag des Heres

De Dag des Heres stond met de op zondag geprogrammeerde films Whatever Works en Creation bij de Recensent gedeeltelijk in het teken van het betere Ongeloof. Of het nou het botte, onsubtiele atheïsme is van Boris Yellnikoff of het met allerhande ethische twijfels omgeven oprukkende ongeloof van Darwin: God kwam er op deze zondag van het LFF zeer bekaaid vanaf.

Lees verder...

Alles is Liefde - Romantiek in de Leidse bioscopen

Het mag geen verrassing heten: de liefde speelde ook op de vierde editie van het Leids Filmfestival weer een prominente rol. Geen wonder, natuurlijk, want een significant percentage van de wereldwijde filmproductie richt zich op het vervaardigen van films waarin deze voor velen meest interessantste menselijke emotie centraal staat. De Recensent bezocht drie uiteenlopende films over dit onderwerp: New York, I Love You, Paper Heart en Gigantic.
Lees verder...

Er was eens... het leven (biografieën op het LFF)

Het blijft een geliefd onderwerp voor filmmakers: de verfilming van een levensverhaal. Toch voldoet natuurlijk niet élk mens zomaar aan de vereisten van Hollywood. Nee, de levens op het witte doek gaan altijd gepaard met Grote Gebeurtenissen[TM] en Diepgravende Tragiek[TM]. Dus tenzij je iets geks doet als een strip maken van je doodnormale leventje (zoals de man van American Splendor), moet je grote hoogtes en diepe dalen bereiken om op film vereeuwigd te worden. Met de levensverhalen van Mark Whitacre (The Informant!) en Joe Meek (Telstar: the Joe Meek Story) stonden daarvan op het Leids Filmfestival weer twee prominente voorbeelden geprogrammeerd.
Lees verder...

Wat doen die pauwenveren hier in de bioscoop?

Het Leids Filmfestival 2009

Het Leids Filmfestival (LFF) begon dit jaar alweer aan haar vierde editie. Wat ooit begon als een initiatief van een groep alumni van een Leidse studentenvereniging, is inmiddels uitgegroeid tot een begrip in de regio. En voorlopig lijkt de opmars van het LFF in het Leidse culturele leven nog niet voorbij.
Lees verder...

Orkaan Joker

In 2005 spoelde regisseur Christopher Nolan met het donkere en intrigerende Batman Begins eindelijk de vieze nasmaak weg die het wanstaltig slechte Batman & Robin van Joel Schumacher in 1997 had achtergelaten. Die film was zo beroerd dat het bíjna eigenhandig de tot dan toe zo succesvolle Batman franchise (het personage verschijnt al vanaf 1939 in stripboeken, televisieseries, tekenfilms, enzovoorts) van het grote scherm had verdreven en het acht jaar duurde totdat een studio het aandurfde met een nieuwe film te komen. Van de vele verschijningsvormen die de superheld kent (van serieus en grimmig in de betere strips, tot heerlijk campy in de jaren '60 televisieserie), koos Schumacher voor de suikerspinversie. De zuurstokkleurtjes, een batmanpak-met-tepels en een over-the-top Arnold Schwarzenegger als superschurk Mr. Freeze, zorgden ervoor dat vrijwel niemand de man in het vleermuispak meer serieus kon nemen. Nolan koos met Batman Begins dan ook voor een volledig tegenovergestelde aanpak: zijn versie was grimmiger en realistischer en sloot daarin meer aan bij de stijl en het gevoel van het meest gelauwerde Batman stripverhaal ooit, The Dark Knight Returns. Het is dan ook niet toevallig dat het vervolg op zijn herstart van de Batfranchise een titel draagt die lijkt op die van die strip. Kan The Dark Knight zijn succesvolle en kritisch geprezen voorganger evenaren? Het antwoord daarop is even kort als simpel: ja, moeiteloos. Sterker nog: The Dark Knight is vermoedelijk de beste superheldverfilming ooit.
Lees verder...

Superschurkmusical wordt internetsucces

Stel: je bent scenarioschrijver in Hollywood en je bent al even in staking. Je verveelt je nu je niet mag werken. Wat te doen, wat te doen… ? Als je Joss Whedon bent, schrijver van televisieseries als Buffy the vampire Slayer, Angel en Firefly en films als Serenity en Toy Story, dan is het antwoord simpel: je gaat met familie en vrienden werken aan een internetmusical over een superschurk. Het resultaat van die verveling, Dr. Horrible's Sing-Along Blog, was afgelopen week in drie aparte delen van elk ongeveer een kwartier, gratis te bewonderen op internet.
Lees verder...

Perfecte arthouse light

Soms is het niet fijn om filmrecensent te zijn. Begrijp me niet verkeerd: een oordeel over films vellen en dat zo goed mogelijk in woorden proberen te vangen is een bijzonder plezierige bezigheid die ik met liefde regelmatig beoefen. Maar het wordt lastiger als je bij je analyse merkt dat je mening niet aansluit bij je gevoel. Zo zijn er films te bedenken die je op een saai avondje nogmaals in je DVD-speler stopt en er vervolgens heerlijk van geniet, maar die – welbeschouwd – helemaal niet zo góed zijn. En andersom zijn er films waar je een jubelende recensie over schrijft, maar die je na éénmaal gezien te hebben niet per se nog een keer wilt kijken, simpelweg omdat ze eigenlijk helemaal niet zo léuk zijn. Gelukkig voor ons, komt er af en toe een film voorbij die beide dingen weet te combineren. Jason Reitmans nieuwe film Juno is er zo eentje: een film om met een glimlach in weg te zakken, maar óók eentje die – terecht – al meerdere Oscarnominaties op zak heeft. Puur genieten, dus.
Lees verder...

Lachen met inhoud

Politieke films zijn in Hollywood alweer een tijdje terug van weggeweest. Of het nu drama’s zijn over de gevolgen van oorlog of historische bespiegelingen die aantonen dat Amerika opnieuw in oude fouten vervalt, één ding hebben zij allen gemeen: het zijn serieuze producties over een serieus onderwerp. Dat het ook anders kan, toont Charlie Wilson's War aan. Deze satirische komedie verhaalt over de onwaarschijnlijke invloed die drie Amerikanen hadden op de Russische oorlog in Afghanistan en heeft daarbij net zoveel te zeggen als zijn minder luchtige broertjes en zusjes. Belangrijkste verschil: hier mag ook nog gelachen worden!
Lees verder...

Geweld en misdaad

Komende week gaan zowel Gone Baby Gone als The Flock in première. Beide films die gedeeltelijk in het teken staan van gebroken carrières. In Gone Baby Gone probeert Ben Affleck zijn in het slop geraakte loopbaan van wat nieuw elan te voorzien. Ditmaal niet vóór de camera, maar erachter, terwijl hij jongere broer Casey, die aan de start van een veelbelovende carrière staat, de hoofdrol voor zijn rekening laat nemen. Zeker níet aan de start van een carrière staat Richard Gere, de hoofdrolspeler uit The Flock, die met deze rol de stukjes van z’n in duigen gevallen loopbaan wanhopig aan elkaar probeert te lijmen. Twee films dus die bepalend zouden kunnen zijn voor hoe het verder gaat met deze grote namen. Maar óók twee films over misdaad, geweld, slachtoffers, daders en de soms vage scheidslijn daartussen. Films, kortom, die zowel het beste als het slechtste van de mens willen tonen. Het is daarom dan ook niet minder dan passend dat de rolprenten zelf ook een dergelijke tegenstelling tussen goed en slecht tentoonspreiden. Een lesje in hoe wél en níet een film over deze onderwerpen te maken.
Lees verder...

Geweld, misdaad, liefde, politiek en Casey Affleck

Hoewel het Leids filmfestival (met haar tweede editie nog maar net de luiers ontgroeid) een stuk kleiner is dan haar zusje in Rotterdam, wil dat niet zeggen dat het de bezoeker niet genoeg te bieden heeft. In tegendeel, zelfs. Het brede filmaanbod wordt hier verspreid over een aantal programma's die qua insteek verschillen. Zo is er ruim aandacht voor de Russische film, is er een programma met louter Japanse samoeraifilms en hebben jonge Nederlandse filmmakers met dit festival er een mooi podium bij om hun rolprenten te tonen. Verder krijgt film in de studentenstad Leiden de academische aandacht die ze verdient met een serie filmvertoningen die gekoppeld worden aan lezingen. Wil je wat weten over de metafysische invulling van Blade Runner of praten over hoe The Dude uit The Big Lebowski de personificatie van het abstracte begrip luiheid is? In Leiden kan het! Toch, keuzes moeten worden gemaakt, en daarom bezocht de Recensent ditmaal alleen films uit het hoofdprogramma. Grote regisseurs, grote acteurs en een aantal heuse Oscarkanshebbers passeerden de revue. Een verslag van een gemoedelijk en gezellig filmfestival.
Lees verder...

Filmjaaroverzicht 2007

Een filmjaaroverzicht op de Recensent, waaraan verschillende webrecensenten (waaronder ikzelf) meewerkten.
Lees verder...

Kijk meer (goede) televisie!

Vorig weekend werden de Oscars uitgereikt. Zoals elk jaar weer een prachtig spektakel vol glamour en een visitekaartje voor het medium film (en Hollywood in het bijzonder). Daarin zijn de Oscars onvergelijkbaar met dat ándere prijzenspektakel: de Emmy Awards voor televisieproducties. Dat het niet uitsluitend het succes van de gouden mannetjes betreft, laat zich raden. De televisiewereld doet in geld, prestige en waardering tenslotte ruimschoots onder voor de filmwereld. Televisieacteurs moeten spelen in grote films om écht door te breken, de schappen lopen over van (Engelstalige) tijdschriften vol filmrecensies, specials en interviews, maar naar een televisietijdschrift kun je lang zoeken. Waarom eigenlijk dat verschil? Is film echt zoveel beter dan televisie?
Lees verder...

Heeft u Ons nog wel nodig?

Een vijfsterren recensie van het nieuwe album van Frans Bauer in de Volkskrant, de nieuwe Pirates-film die een voldoende scoort op rottentomatoes.com (de overzichtssite met filmrecensies uit het Angelsaksische taalgebied), recensenten die jubelend het arriveren van de nieuwe lading boeketreeksboeken vieren, het zijn allemaal dingen die je niet zo snel zult meemaken. Maar: waarom eigenlijk niet. Frans Bauer verkoopt als een trein, de nieuwe Pirates-film zal de bioscoopkassa's weer flink doen rinkelen en de boeketreeks verkoopt al jarenlang stapels met boeken die Wij Recensenten[tm] als pulp bestempelen. Hoe kan dat toch? Hebben Wij met z'n allen als enigen het regelboekje dat Goede Fictie (of Goede Muziek) zou moeten volgen zodat we daar schrijvers, acteurs, regisseurs en muzikanten op af kunnen rekenen? Hebben Wij er soms meer verstand van dan de leek die alleen maar op zoek is naar directe bevrediging en niet de diepere lagen in fictie kan of wil ontdekken? Zijn Wij ongevoelig – of misschien juist zelfs wel allergisch – voor hypes en lopen We met z'n allen de kant op van de minderheid? Zijn Wij als liefhebbers van minder populaire dingen zó gefrustreerd door de keuzes van de massa, dat We onze Superieure Smaak met woorden aan hen willen opdringen? Of is het toch het aloude verheffing-van-het-volk-idee? Dat We mensen kunnen laten genieten van Hogere Kunst, als We het maar gewoon aan ze uitleggen. En: als We dat echt geloven, zijn We dan slechts verwaande cultuursnobs of stiekem toch wijze lichten die de behoeftige leek de culturele duisternis door leiden?
Lees verder...

Donkere ruimteperikelen

Serieuze sciencefiction. Het is in Hollywood al tijden een ondergeschoven kindje. Inhoudelijk lege spektakelstukken als de laatste Star Wars trilogie en op CGI drijvende superheldenepossen vormen de hoofdmoot van het genreaanbod uit de filmhoofdstad van Amerika. Toch gloort er voor de liefhebber af en toe hoop aan de horizon. Zo was er vorig jaar Children of Men, dat een grimmig en realistisch toekomstbeeld schetste, zonder zich te verliezen in overdadige explosies of platte verhaallijntjes. Voor films die spelen in de ruimte en de diepte van het gemiddelde kikkerbadje overstijgen, moeten we verder terugkijken. Steven Soderbergh’s remake van het Russische Solaris, uit 2002 alweer, lijkt dan de meest recente kandidaat. Elementen van die film, maar ook van andere genreklassiekers als 2001: A Space Odyssey en Alien, komen voorbij in het Sunshine van de Britse regisseur Danny Boyle (bekend van uiteenlopende films als Millions, 28 days later en A life less ordinary).
Lees verder...

Familiedrama met scherpe randjes

De kogel is door de kerk. Het vierde seizoen van de Amerikaanse televisieserie Everwood zal het laatste zijn. Het verhaal van vader Andy, die na het overlijden van zijn vrouw met zoon Ephram en dochter Delia de rust zoekt in het pittoreske plaatsje uit de titel, zal – zo is de kijker beloofd – een afgerond einde kennen. Toch is het jammer dat deze sterke serie niet de kans heeft gekregen langer door te gaan.
Lees verder...

Mutanten in de hoogste versnelling

De eerste X-Men film was een klein wonder. Het toonde aan dat verfilmingen van superheldenstrips niet gelijk hoefden te staan aan zuurstokkleurtjes, megalomane slechterikken en tweedimensionale personages. Al vanaf de heftige openingsscène in een concentratiekamp, was het duidelijk dat deze film anders was. Donkerder, serieuzer en vooral beter. De tweede film deed daar nog een schepje bovenop. Spectaculaire scènes en effecten werden moeiteloos gekoppeld aan een geloofwaardig verhaal over discriminatie, anders zijn en geaccepteerd worden. Voor de derde (en mogelijk laatste) film in de X-Men reeks heeft regisseur Brett Ratner (bekend van Rush Hour en Red Dragon) het stokje van de naar de Superman-franchise vertrokken Bryan Singer overgenomen. Kan hij net zo'n succesvolle film maken als zijn voorganger?
Lees verder...

Buffy's universum

Voordat Buffy the Vampire Slayer een wereldwijde culthit werd als televisieserie, had het idee dat aan bedenker Joss Whedon z’n brein ontsproten was eerst al eens het levenslicht gezien als bioscoopfilm. Die film, met Beverly Hills 90210-ster Luke Perry in een van de hoofdrollen, was voor Whedon een grote teleurstelling. Zijn gebrek aan controle over het eindproduct, leverde iets waarin hij zichzelf niet meer kon herkennen. Gelukkig voor hem (en ons) kreeg hij in 1997 de kans om zijn verhaal over middelbare scholiere Buffy, wiens lotsbestemming het is om de wereld te behoeden voor kwaadwillende bloedzuigers, nog een kans te geven. Ditmaal kon Whedon de serie wél inrichten zoals hij het zich voorgesteld had. In plaats van de eenvoudige humor uit de film, kende de serie daarom een ware samenklontering van genres en stijlen: drama, actie, horror en ja, ook humor, vormden de hoofdingrediënten.
Lees verder...

Filmjaaroverzicht 2006

Een filmjaaroverzicht op de Recensent, waaraan verschillende webrecensenten (waaronder ikzelf) meewerkten.
Lees verder...

Verzamelwoede

"Jezus, wat heb jij veel dvd’s!" "Moet je nou nóg meer boeken kopen?" "Heb je nog niet genoeg cd's ofzo?" Het zijn uitspraken die me bekend in de oren klinken. Ze zijn vooral te horen wanneer vrienden of familieleden weer eens vol ongeloof reageren op een recente aankoop. En eigenlijk hebben ze ook wel een beetje gelijk. Met een dvd-collectie van rond de driehonderd films en tv-series en een boeken- en cd-collectie van vergelijkbare grootte, kan ik nauwelijks meer claimen dat ik inderdaad al die films vaak kijk, mijn boeken herlees of al mijn albums regelmatig beluister. Daar is simpelweg niet genoeg tijd voor, zelfs niet als ik er volle dagen aan zou besteden.
Lees verder...

Verslaafd aan olie

Wat hebben een prins van een Arabisch land die z’n volk democratie, gelijkheid en een betere infrastructuur wil bieden, twee bedrijven die willen fuseren maar dat van de Amerikaanse overheid (nog) niet mogen, een vader en een zoon die langzaam falen een nieuw leven in een nieuw land op te bouwen en een veelbelovend jurist met een dronken vader met elkaar gemeen? Syriana, de complexe nieuwe thriller van Stephen Gaghan (bekend van het gelijksoortige Traffic) geeft daarop het korte antwoord: olie.
Lees verder...

Ring van vuur

Walk the line, de biopic die het leven van countryzanger Johnny Cash op het witte scherm tovert, ontkomt bijna niet aan een vergelijking met Ray, de film over het leven van Ray Charles. Beide films gaan over een man van simpele afkomst die op jonge leeftijd een broer verliest en die onderweg naar grote faam bijna bezwijkt aan de verlokkingen van het artiestenbestaan. Maar daar houden de overeenkomsten gelukkig op. Waar Ray een film is waarbij het grootse en meeslepende aspect de kern vormt, is Walk the line – ondanks minstens even dynamische podiumoptredens – meer ingetogen. Deze rolprent presenteert Johnny Cash als mens in plaats van mythische gigant en dat is eigenlijk wel zo verfrissend.
Lees verder...

Cultuursnobisme

“Kom op zeg! Staan er daar een paar volwassen kerels in jurken met stokken naar elkaar te wijzen waarna er eentje de lucht in vliegt!” Aldus de korte, maar doeltreffende, veroordeling van een kennis over de Lord of the Rings-trilogie. Het enige dat erop volgde was een minachtende snif van de verteller (om z’n punt kracht bij te zetten) en instemmend geknik van de toehoorders.
Lees verder...

Welcome to the suck!

Jarenlang zijn we doodgegooid met (soms prachtige) oorlogsfilms gesitueerd in Vietnam. De Golfoorlog bleef daarbij, met een zeer beperkt aantal, wat achter. Nu het onderwerp zo actueel is, richt regisseur Sam Mendes het vizier op dit conflict, dat door de soldaten in zijn film treffend omschreven wordt als The Suck. Bestudeerde Mendes in American Beauty nog de uitzichtloze gewoonheid van het leven in de Amerikaanse suburbs, ditmaal daalt zijn ontnuchterende en ontmythologiserende blik neer op de soldaten (ook wel: jarheads) in het Amerikaanse leger.
Lees verder